School

Na een tijdje niets gepost te hebben werd het dan toch wel weer tijd.

Op school gaat het zo zijn gangetje, helaas is het wel erg druk. Maargoed ook dat hoort erbij.

Op dit moment heb ik niet het gevoel dat de borderline mij in het dagelijks leven belemmerd. Misschien komt dit ook wel omdat ik niet uit mijn comfort-zone ben geweest. Ik probeer zo goed mogelijk mee te draaien.
Binnenkort wordt er van de studenten verwacht dat zij een stageplaats gaan zoeken. Ik ben bang dat ik hierin het nodige zal ervaren, maar ik weet ook dat ik niet zo ver vooruit moet kijken. Het is immer volgend jaar pas.
We gaan het merken.... niets gaat vanzelf.... 

Huilen, vallen en opstaan

Ik heb zojuist een vriend aan het huilen gemaakt. Het was geen opzet en ik heb hem geen pijn gedaan. Hij doet zichzelf pijn. Hij denkt niet goed genoeg te zijn voor de wereld en heeft gedachtes die ik soms ook niet uit mijn hoofd kan zetten. Ik heb hem gezegd dat ik hem 'een toppertje' vind en dat hij daar trots op moet zijn.

Zojuist heb ik hem verteld dat vallen en opstaan een deel van ons leven is. Dat ik soms (als ik gevallen ben) wil blijven liggen en mijzelf heel erg zielig vind. Bij gebrek aan beter sta ik eigenlijk altijd weer op, alleen. Dat doe ik omdat er geen echte, andere, realistische keuze is.
Misschien zijn wij 'ziek', maar ik weet ook zeer zeker dat wij sterk zijn, dat de gevoelens waar wij mee worstelen ons op een zekere manier sterken. Alsof het de enige manier is waarop wij naar behoren kunnen functioneren. Die vriend, die heeft overigens geen borderline, maar andere depressieve neigingen. Vele van onze gevoelens komen daardoor overeen.  Ook hij heeft een relatie en loopt daarin zo nu en dan tegen zichzelf aan.
Net als ik. Beide hebben we een partner die ons steunt. Een partner die ons de stabiliteit geeft, die wij op dit moment niet aan hen kunnen geven.

Wij mogen blij zijn met onze partners. De personen waar wij altijd op terug mogen vallen en de personen die  nooit terugdeinzen.

*Op dit moment voel ik mij een rijk mens.* 

Facebook en oordelende mensen

De laatste tijd zie ik steeds meer mensen verder gaan dan oordelen. Ze veroordelen. (Iets wat een rechter in mijn ogen moet doen.)

Er komen verschillende berichten langs op facebook; 'kinderlokker', 'dood door schuld'. Met de foto van de verdachte/dader. 
Ik begrijp dat dit vreselijke onderwerpen zijn en dat het voor familie en nabestaanden nooit ophoudt. 

Als een dader zijn straf heeft uitgezeten vind ik niet dat hij met zijn hoofd op facebook moet met soortgelijke benamingen. Voor het overige vind ik hetzelfde. Dit zou zelf als 'laster' kunnen worden gezien, de mensen die de berichten delen kennen namelijk niet altijd de (gehele) waarheid. 

Ik vind dat we ons verlagen en een maatschappij worden waar ik in dat opzicht geen deel van uit wil maken.
Hoe denk je dat facebook eruit komt te zien als iedereen soortgelijke berichten plaatst en de vervolging online gewoon verder gaat?

Begrijp me niet verkeerd, ik wil dergelijk gedrag van dader/verdachte niet goed praten. Maar het gevolg van hun gedrag beïnvloed ons, als samenleving, door dat soort berichten te plaatsen.

Als je de feiten kent, oordeel, maar laat het vervolgen en veroordelen a.u.b. aan iemand over die daarvoor is opgeleid.

Mijn vriend, mijn vijand...

Voor dat mijn gevecht met borderline begon, had ik een gevecht met eten. Dan vooral het niet-eten. Uiteindelijk kon het (mogelijk) gelinkt worden aan borderline.  

Op de een of andere manier blijft eten mijn grootste vriend en vijand. Het kan me het gevoel van tevredenheid teruggeven, maar als ik te ver ga, dan voel ik me vreselijk door hetgeen dat ik gegeten heb.
Een redelijke balans is moeilijk te vinden en daarom doe ik het op gevoel. Ik moet toegeven dat dit de laatste tijd iets beter gaat. Met mijn gewicht is overigens niets mis. Ik ben gewoon slank en absoluut niet dik te noemen.

Helaas zorg ik niet altijd even goed voor mezelf als het om eten gaat. Ik eet te laat of sla soms een maaltijd over. Zeer dom en gevaarlijk, maar ik kan het niet helemaal helpen. Als ik uit balans ben, dan lijkt alles in mijn leven uit balans. Helaas kan een stuk taart daar niet veel aan veranderen.... Een bak aardbeien overigens ook niet. 

Het lijkt alsof ik eerst moet vallen om leren op eigen benen te staan. Soms vraag ik me af of ik ooit zo ver zal komen, maar anderzijds, ben ik nu al verder dan ik vier jaar geleden dacht. Ik val, sta op en ga vooruit. Niemand die daar iets aan kan veranderen, zelf ik niet.
Ik moet niet zeuren, elke stap vooruit is een ervaring rijker. Smile

Beginnen?

Misschien....
Misschien moet ik hier niet aan beginnen, een weblog.
Maar misschien denk ik er wel veel te veel over na.

Op dit moment gaat het enorm goed met me gezien de diagnose (borderline) die zo'n vier jaar geleden bij mij is vastgesteld.
Ik kan inmiddels zeggen dat ik mijn leven weer heb opgepakt en door ben gegaan. De wind is weer in mijn rug en ik maak in verhouding grotere stappen dan ik vroeger deed. Een andere keuze dan doorgaan is er eigenlijk nooit echt geweest.

Er zijn dagen dat ik met alles wil stoppen en overal de brui aan wil geven, maar het duurt vaak niet lang voordat ik weer besef dat het oké is. Ik sta mezelf toe me even alleen te voelen en even te huilen, daarna 'schop ik mezelf weer onder mijn kont' om de week af te maken.

Er zijn meer jongeren die deze sticker opgeplakt hebben gekregen. Soms terecht, soms niet. Mensen willen een oorzaak voor 'het probleem', terwijl de oplossing daar niet altijd ligt. Daarnaast is de borderliner in beginsel niet het probleem, maar een gevolg van een gebeurtenis. 
Begrijp me niet verkeerd, ik wil mezelf niet schetsen als slachtoffer, want dat ben ik niet. Ik zie mezelf, op de goede dagen, als een sterk persoon met een stevige persoonlijkheid die niet bang is haar mening te verkondigen. Op de dagen dat ik van binnen op slot zit en dit niet helemaal uit kan dragen, baal ik van mezelf, omdat anderen zien dat ik een wrak ben. Deze dagen worden, gelukkig, steeds minder.

Misschien moet ik me diep van binnen minder aantrekken van wat een ander van mij denkt. En die sterke persoonlijkheid met mij mee laten werken in plaats van tegen mij in.
Toch weet ik niet zo goed hoe ik dit moet uiten of het roer om moet gooien. Is dat wel echt nodig, aangezien ik op de goede weg zit. 

Ik heb een relatie die op dit moment al vier jaar voortduurt en ik werk. Daarnaast studeer ik met veel plezier. Ik weet en zie dat ik in de lift zit en de 'rush' die daaruit voortkomt wil ik met mensen delen. De ups en downs.